اصطلاح ختم انعام را همه شنیده‌ایم. مجالسی خانگی که معمولا به همت خانم‌ها برگزار می‌شود و در آن ، سوره مبارکه انعام را با آدابی مشخص ختم می‌ کنند.
این سوره پراست از آیات اجتماعی که به نوعی برنامه‌ی زندگی و یا سبک زندگیرا برایمان ترسیم می‌کند.
یکی از آیات مهم این سوره، آیه ۱۱۵ آن است که خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید:
« و إن تُطِع اکثرَ من فی الارضِ یُضلّوکَ عن سبیل الله »
“ و اگر از بیشتر کسانی که در روی زمین هستند ، اطاعت کنی ،تو را از راه خدا گمراه می‌کنند ”.
و در ادامه همین آیه می‌فرماید : « إن یتّبعونَ إلا الظّنّ و إن هم إلا یَخرُصون»
“ زیرا آنها تنها از گمان پیروی می‌نمایند و تخمین و حدس واهی می‌زنند ”.

آنچه بیشتر از همه مورد توجه این آیه است، امروزه به “چشم و هم‌ چشمی” معروف شده است. کرداری سخیف که تماماً در برابر قاعده‌ی “ توکل بر خدا ” ایستاده و گاهی نیز ما را با خود همراه می‌کند. قاعده‌ای که به ما می‌گوید “خواهی نشوی رسوا، هم‌رنگ جماعت شو ”.
اما اسلام دقیقا عکس این ادعا را دارد و “ضلالت” را عاقبت کسانی می‌داند که پیروان این عقیده‌اند و در تمام رفتار و منش خود، نه فرامین الهی را، بلکه خواست و امیال مردم را در نظر می‌گیرند.
یک نکته مهم هم فرهنگ غلطی است که در درجه‌ی اول، مولود همین پدر و مادرها و سپس فرزندان‌شان است کهعزت خود را در تحسین‌گویی و آفرین‌گویی این و آن می‌ بینند.
بهترین راه همانی است که فکر می‌کنیم ؛ راهی که از حسین آموختیم :
خواهی نشوی هم‌ رنگ ، رسوای جماعت شو